شعر انگوران

ابرهای تیره با کوچکترین نسیمی رنگ عوض می کردند

وهرزه علفهای بی ثمر، قربانی چشم و هم چشمی های زمانه بودند

نیلوفرم به سختی نفس می کشید

زندانی سیم خاردارهای نسل قدیم

ومنتظر ابری که ببارد

زمانی که از ترس تاریکی شبها ، در دل من خوابش می برد

وخیار زهره های بی درد دلم را به درد آوردند

آنقدر مرد بودم که زندگی کنم باخاطراتش

نه بازی با احساسش

عزیز آزادی